Kościół w Biedrzychowicach

Historia :

Dzisiejsze tereny gminy obejmują historyczny fragment obszaru Dolnych Łużyc zamieszkałych przez plemie Zara. Pierwsze udokumentowane wzmianki o grodzie i zamieszkałym tam plemieniu pochodzą z roku 1007. Wymienia je niemiecki kronikarz Thietmar, opisując wojnę Bolesława Chrobrego z Henrykiem
 II. Przez terytorium plemienne żarowian przebiegała droga handlowa zwana Traktem Niskim bądź Traktem Solnym. Prowadził on z południowych Niemiec przez Trzebiel do Wielkopolski. Miał istotne zanczenie dla rozwoju Żar i regionu w średniowieczu i nowszych dziejach.

Teren gminy zasiedlany był już w bardzo odległych czasach. I już około 1000 roku osadnictwo wiejskie było dość liczne, a tworzyły je luźne gospodarstwa rodzinne zwane źrebami. Z czasem kilka źrebi skupiało się w osadę zwaną siodłem.

Istotne zmiany w krajobrazie osadniczym gminy zaszły w XIII wieku, kiedy to Henryk Brodaty zapoczątkował reformy, w wyniku których źrebia i siodła zostały skupione w racjonalnie rozplanowane wsie. Ukształtowana w średniowieczu sieć osadnicza na terenie gminy pozostaje do dziś podstawową.

XIII-XIV wieczny rodowód posiadają Biedrzychowice, Bieniów, Bogumiłów, Dąbrowiec, Drożków, Kadłubia, Lubomyśl, Łaz, Marszów, Miłowice, Mirostowice Dln i Górne, Olbrachtów, Olszyniec, Sieniawa Żarska, Włostów i Złotnik. W XVIII i XIX wieku powstały osady typu folwarcznego:Drozdów, Łukawy, Rościce i Rusocice.

W przeszłości ziemie te należały do Korony Czeskiej, Saksoni i Prus. Od XIII wieku miasto Żary i okoliczne ziemie były własnością kolejnych rodów rycerskich. Po objęciu tych terenów w 1355 roku przez ród Bibersteinów, utworzone zostało wolne państwo stanowe Żary – Trzebiel. Był to okres intensywnego rozwoju budownictwa świeckiego. Żary stały się nie tylko centrum gospodarczym i politycznym, ale również poważnym ośrodkiem myśli reformacyjnej. Już w 1520r proboszcz parafii we wsi Olszyniec wymienia listy z Marcinem Lutrem, a wieś Lubanice była pierwszą miejscowością, która przyjęła naukę Lutra. Właśnie z Lubanic pochodzi najstarszy pomnik językowy dolonołużycczyzny tzw Ewangeliarz Jakubicy z 1548 r – napisany w dialekcie żarowskim. Jest to przekład Nowego Testamentu – dzieło Miklawusa Jakubicy, pierwszego luterańskiego pastora.

W latach 1558-1765 właścicielem ziemi żarskiej jest ród Promnitzów. W roku 1815 Dolne Łużyce wraz z regionem żarskim zostały włączone do Prus.

Do Polski wróciły w lutym 1945 roku.